Uitgelicht

Cigarettes and coffee

Mijn vader Piet had hele moeilijke kanten. (Op zijn zachtst gezegd behandelde hij mijn moeder niet respectvol, bijvoorbeeld. En hij was emotioneel en introvert; hij uitte zich alleen als de snelkookpan overliep; het was moeilijk om een echt gesprek met hem te hebben…) Maar roken was daar niet één van…

Mijn papa hield van roken. Het gaf hem rust. Hij deelde zijn voorraad sigaretten royaal uit. Dan was alles goed, dan was het gezellig: mijn vader in een goed humeur was goedlachs, vrolijk en sociaal.

 Voor dag en dauw stond hij op in zijn latere jaren. Hij maakte dan sigaretten van shag en dronk koude koffie van gisteravond. Otis Redding begreep dat en ik ook.

Als talentvol voetballertje had hij nooit gerookt…totdat hij als twintiger zijn been brak op het veld en in het ziekenhuis belandde. Op dat punt moest hij stoppen met voetballen en daar is hij begonnen. Haha, kun je je voorstellen? Ik heb het idee dat in die vooroorlogse jaren gewoon in verpleegzalen gerookt werd…

Terwijl hij eind augustus redelijk aan het begin van dit millennium in een parkje in de buurt naar de eendjes stond te kijken – en vast een sigaretje stond te roken – stortte hij in, vanwege benauwdheid. Vocht achter zijn longen en nee, niet direct rookgerelateerd…

Het was mis met zijn hartklep en Piet heeft niet meer mogen roken vanaf dat moment. Niet meer tot hij ruim twee helse maanden later – op 13 oktober 2001 – overleed. De man was in shock door dat rookverbod. Dit leed aanzien in zijn laatste bewuste dagen, het brak mijn hart en ik heb er nog steeds verdriet van.

Ik ben er achteraf vast van overtuigd dat af en toe roken hem misschien had kunnen redden vanwege de afname van stress en intense frustratie. Het had in ieder geval de laatste maanden wat draaglijker gemaakt. Ik had er gewoon voor moeten zorgen als stoute ziekenhuisbezoekster. Maar ja, dat doe je niet…De volgende keer weet ik wat mij te doen staat.

Om bovenstaande redenen kun je mij omschrijven als een rebelse stressrookster. Als de spanning oploopt, helpt een sigaretje mij wel. Er gaan dagen, weken, maanden voorbij dat ik niet rook. Als ik zelf sigaretten koop, kan ik geen maat houden, dus ik biets als het even te spannend wordt. Iets wat regelmatig gebeurt: ik gedij bij lichte stress, ik word er productief en gefocust van. Soms loopt het even uit de hand.

Daarnaast gebiedt de rebellie in mij ook om af en toe te roken. Ik kan niet tegen opgelegde regels. Ik heb tientallen jaren in mijn leven uit eigen beweging en vrije wil niet gerookt. Waarom moet alles worden afgedwongen? Waarom voelt de overheid zich geroepen om mij als een zwak klein kind te behandelen? Ik kan zelf die beslissing wel nemen. Het is mijn lichaam, ik doe ermee wat ik wil.

Belast ik de gezondheidszorg? Ik vind dat de gezondheidszorg gewoon zijn werk zo goed mogelijk mag doen, of iemand nou wel of niet in het levensstijlplaatje van de 21ste eeuw past. Verslaving bestrijd je alleen echt vanuit een vrije keuze.

Oh en jazeker, als jij niet met sigarettenrook in aanraking wilt komen dan moeten rokers ervoor zorgen dat dat niet gebeurt, uit respect voor jou!

Maar dwang mensen, dwang helpt niet! Niet echt. Het veroorzaakt schadelijke vooroordelen en illegale praktijken. De verstokte roker is een mens met evenveel waarde als iedereen.

Ik hoor dat rookruimtes in kroegen nu ook van hogerhand verboden worden… De braafheid aan de macht. Waarom kunnen ze niet gewoon blijven, totdat de gewoonte over een jaar of twintig vanzelf een natuurlijke dood gestorven is?

Vanmiddag steek ik er één op, samen met mijn zusje. Ter ere van de nagedachtenis!

 

 
Uitgelicht

Power 2 all our friends

In de wandelgangen hoorde ik een wetenschappelijke collega schamperen over directe democratie. Het volk zou daar niet capabel genoeg voor zijn… Ik weet bijna zeker dat hij zichzelf ver verheven acht boven de gewone mensch. Mijn stekels staan overeind als ik geconfronteerd word met dit soort narcistische fantasieën!

Voor een deugdelijke samenleving heb je een parlementaire elite nodig? Ik waag het te betwijfelen…Er is veel te weinig vertrouwen en betrokkenheid bij de politiek om dit verouderde systeem in stand te blijven houden. Dit behelst in wezen toch de macht die we samen uitoefenen om een zo mooi mogelijke samenleving te scheppen…

Met onze technische mogelijkheden is een directe democratie gewoon simpelweg mogelijk. In plaats van 150 parlementsleden, kunnen we 18 miljoen stemmen laten gelden.

Niemand lijkt die mogelijkheid serieus te nemen. Geven we dan zo graag onze persoonlijke macht weg? Of heeft het te maken met het feit dat onze regeringen alleen in naam de touwtjes in handen hebben?

Het verbaast me, ja, het wekt mijn boosheid op dat de directe democratie kunstmatig op afstand gehouden wordt. Bankzaken en belastingaangifte wel online en stemmen niet? Stemmen is blijkbaar alleen nog mogelijk met een rood potlood. Iemand enig idee waarom dat zo is? Ik wel: het is onzin en er zit een dubieus machtsspel achter.

En ja, ik heb wel vertrouwen in de mens. Vertrouwen in mezelf. En ik geloof dat iedereen meetelt. Niemand is gebaat bij onheil, misbruik en ellende. Openheid en samenwerking kan een samenleving brengen die zowel vrijheid als veiligheid en zowel verbondenheid als ontwikkeling garandeert.

Ben ik een naïeve idealist? Blijkbaar is de modus dat de mens niet deugt. Daar ga ik niet in mee. Ik geloof in een samenleving die wérkt voor iedereen en waarin iedereen gezien en gehoord wordt. Het wordt hoog tijd dat onze moraal en ons moreel gaat passen bij wat er technisch mogelijk is.

Juist deze krakkemikkige parlementaire democratie schept ruimte voor populisme en inherent de boodschap dat democratie niet werkt.

Ik denk dat we snel deze volgende stap moeten nemen. Anders lopen we serieus het risico ons mooie democratische bouwwerk te verliezen…

Dream on!

Een dromerige vrouw. Soms in gedachten; er niet helemaal bij. Is dat wel veilig in het verkeer? Vergeet ze niet aan alles te denken, zoals een vrouw betaamt? Vragen die vaak gesteld worden als je – zoals ik regelmatig doe – het vaak weinig inspirerende nu even opzij zet en jezelf wijdt aan gedachten over hoe zaken zouden kunnen zijn. Hoe het anders zou kunnen, hoe dingen beter werken. Een vlucht ook uit een oppervlakkige en in essentie onrechtvaardige samenleving, waarin we nog steeds niet in staat zijn om elkaar onvoorwaardelijk te respecteren.

En ik ben er heus en absoluut bij! Ik kom alleen ergens anders vandaan, maar ik voel het allemaal haarfijn aan. Soms is het teveel. Dan is wegdromen – me acuut even terugtrekken – één van de beste opties. Ja, zelfs een noodzakelijk pauzemoment. En…als het nodig is, dan blijf ik gewoon hoor! Ik heb het redelijk onder controle.

Ja natuurlijk, soms ontgaan me dingen omdat ik te snel wegvlucht. Er zijn natuurlijk zat lieve mensen die zich erop toeleggen fijne zaken in het leven te roepen! Maar in de basis…in de basis gebeurt er weinig grensverleggends…Daar erger ik me elke dag aan als ik mezelf dwing om het nieuws tot me te nemen…

Tegenwoordig deel ik mijn mooie dromen met deze wereld, trouwens. Dat doe ik op één specifiek veld, namelijk economie. Denk maar niet dat iemand het openlijk serieus neemt. Maar ach, het weerhoudt me nergens van: ik weet hoeveel waarde mooie dromen hierover hebben!

Blijkbaar heb je slechts de keuze uit je aanpassen en accepteren wat er allemaal in de basis fout zit of als niet functionerend, inadequaat, zwak of zelfs als ‘gevaarlijk’ gekwalificeerd worden.

Nee. De realistische wereld houdt zich liever bezig met nachtmerries. Hoe de toch al zeer matige realiteit nog een stapje erger kan…Game of Thrones, Hunger Games, Black Mirror, Breaking Bad, A Handmaid’s tale. Hou me ten goede: dit zijn absoluut geweldige verhalen die verteld mogen worden. Moeten worden!

Maar is de nachtmerrie niet net zo goed naïef te noemen?

Het lijkt wel of de mooie droom verboden is. Of niet interessant. Of niet realistisch. Misschien wordt een mooie droom afgedaan als saai?

Zou het zo kunnen zijn dat we onszelf hier onderschatten?

Zou het zo zijn dat we nog steeds denken dat we intrinsiek ‘slecht’ zijn, terwijl dat uitgangspunt meer hiervan schept? Dat we keihard moeten zijn voor onszelf en anderen om maar enigszins mee te tellen?

Technisch zijn we tot véél in staat. terwijl we elke werkelijkheid die we wensen gewoon kunnen scheppen.

Een nachtmerrie waarin geavanceerde technologie de situatie nóg helser maakt… Dat kan.

Wat ook kan is de mooie droom…De ontwikkeling naar iets wezenlijk anders. Geen brave werkelijkheid, maar eentje die werkt. Waarin we vieren dat we samen zijn, maar ook uniek en helemaal vrij. Een werkelijkheid waarin zelfs ik van ganser harte wakker blijf…

Waterfall

Nee, ik ben geen samenzweringsdenker, maar ik maak me ernstig zorgen. Al een paar jaar lang. Over ons water. En of dat beschikbaar en betaalbaar blijft.


In mijn professionele loopbaan heb ik een tijdlang Nederlandse waterbedrijven opgeleid om bewuster om te gaan met hun langetermijninvesteringen. Ik was altijd sterk onder de indruk van de bevlogenheid van deze mensen water te leveren van een uitzonderlijke hoge kwaliteit. Uit verreweg de meeste Nederlandse kranen vloeit water dat met gemak de kwaliteit van bronwater evenaart, zo niet overtreft.



Ik denk dat het alweer zo’n tien jaar geleden is dat een achterneef – zeer succesvol werkzaam in de marketing – vol trots vertelde dat het hem en zijn collega’s gelukt is ervoor te zorgen dat Nederlanders water drinken uit flesjes die ze kopen voor een prijs die tientallen malen hoger ligt dan het fantastische water dat ze zó uit de kraan kunnen tappen… Ik snap dat dit een grote prestatie is op marketinggebied. Je krijgt iets verkocht met een winstmarge van honderden procenten…



Toen begon ik me al af te vragen of er misschien nog een extra gedachtegang achter zit om mensen eraan te laten wennen dat drinkwater erg duur is. Dit idee heeft me niet losgelaten. Ik geef toe, dit riekt naar conspiracy thinking, maar het idee is te belangrijk om niet wereldkundig te maken.



Het is duidelijk dat onze fossiele grondstoffen zo langzamerhand op raken. En het is ook niet goed te praten dat wij stoffen die er tienduizenden jaren over gedaan hebben om zich te vormen, diep in de aarde, even binnen hooguit een paar honderd jaar al bijna hebben opgesoupeerd. 



Gelukkig zijn er technische mogelijkheden genoeg aan het ontstaan – hulde aan de technische crew – om ons van voldoende stroom, gas en brandstof te voorzien. 



Autorijden is hierbij een dingetje. Er wordt nu al veel op elektriciteit gereden en steeds minder op benzine. Die elektriciteit moet allemaal worden opgewekt en hiervoor wordt nog steeds voor het grootste gedeelte gebruik gemaakt van fossiele brandstoffen. Als we duurzaam elektriciteit willen opwekken – op termijn moeten we wel – kan het heel goed zijn dat dit een veel te grote wissel trekt op de productiecapaciteit. Bovendien kunnen voor de noodzakelijke opslag van elektriciteit alleen nog maar milieuonvriendelijk geproduceerde batterijen gebruikt worden. 



Regelmatig spreek ik mensen die het kunnen weten en die zijn er redelijk zeker van dat auto’s die rijden op waterstof uiteindelijk de beste optie zijn voor toekomstige, milieuvriendelijke verplaatsing per automobiel, zonder te veel uitstoot van broeikasgassen. Deze techniek schijnt ooit gepatenteerd te zijn door een grote olieboer, maar op dit moment zijn de ontwikkelingen eindelijk in een vergevorderd stadium. Dit zou betekenen: goedkope brandstof! Want als grondstof hiervoor kan gewoon water dienen…



Maar nu de spreekwoordelijke tuinslang onder het gras…



We weten allemaal hoe groot de belangen zijn van de oliebedrijven, die straks niet meer de beschikking hebben over fossiele olie. Zouden zij misschien achter het experiment zitten van het verkopen van dure flesjes water ?



Alweer een paar jaar geleden wilde men in Nederland gaan experimenteren met het winnen van schaliegas. Gelukkig was de tegenstand hier te groot. Het protest kwam met name ook van de waterbedrijven: als er schaliegas gewonnen gaat worden, gaat dat gegarandeerd zéér ten koste van ons zuivere drinkwater uit de kraan.

In de Verenigde Staten kampen hele gebieden bij het winnen van schaliegas met de desastreuze gevolgen van bedorven drinkwater.



Mocht je misschien hopen dat schaliegas een goede vervanging van het niet meer op een fatsoenlijke manier te winnen aardgas is: ik waag het ernstig te betwijfelen. Kijk naar het productieproces en de opbrengst van schaliegaswinning: ik denk serieus dat dit nooit rendabel gemaakt kan worden…Dat sommetje zal ik nog eens maken.



Je voelt vast al waar ik met dit verhaal heen wil…Is dit misschien de volgende stap van de almachtige olie-industrie om schoon water uit de kraan kunstmatig schaars en dus dúúr te maken? Dan kunnen de winstmarges van autobrandstof verkopen gewoon worden doorgezet in de toekomst…



Oh, ik kan er best naast zitten en spoken en samenzweringen verzinnen die er niet zijn…Toch is dit opruiende verhaal misschien een reden om waakzaam te blijven als het om ons loepzuivere drinkwater gaat.

Woodstock

Net als Joni, was ik er tot mijn grote spijt niet bij. Ik was een kleuter, namelijk. In een Nederlands dorp. Ook dat nog. Onderschat kleuters nooit: ze nemen dingen waar waarvan jij denkt dat ze ze niet zien! Ik zág de hippiebeweging en ik wilde erbij horen. Toen ik in de jaren 80 eindelijk groot genoeg was, leek het allang gedaan met de droom van liefde, vrede en vrijheid.

Vijftig jaar later vind ik dat het er weer eens tijd voor wordt. We hebben nu wel genoeg ellende gezien. Is er iets buiten ons om wat het veroorzaakt? Nee, we doen het zelf: we geloven namelijk niet in onszelf. We zijn ervan overtuigd geraakt dat het in onze natuur ligt om de boel te verzieken.

Daar geloof ik niet in! Oh ja, ik ben een overtuigd aanhanger van de selffulfilling prophecy 2.0: wat we geloven, dat is wat we vóór ons zien.

Veel mensen vluchten tegenwoordig in een bastion van burgerlijkheid. Maken een veilig thuis om zichzelf te beschermen tegen een boze buitenwereld. Misschien moet je zien dat die boze buitenwereld bestaat uit allemaal hokjes waarin bange mensen zich verschuilen. Misschien moet je zien dat het etiket ‘slecht’ – buitensluiten en veroordelen – aanzet tot ‘slechte’ zaken. Misschien moet je zien en geloven dat het veilige thuis overal kan zijn.

Dat het leven een avontuur kan zijn met overal muziek, openheid, vrijheid, acceptatie. En dat er in wezen geen reëel gevaar is.

Tot zover het idealistische relaas van de hippiekleuter die zich in mijn hart verschuilt. Ze voelt zich nog steeds een beetje buitengesloten. Net als Joni…

Eyes without a face

Een hoop is er te doen over het zogenaamde boerkaverbod. Persoonlijk vind ik er wel veel voor te zeggen dat je minstens je gezicht toont, als je ook face to face met iemand praat…Aan de andere kant is vrijheid een groot goed en misschien weegt vrije keuze zelfs wel zwaarder. Maar wat mij verbaast, is dat er nooit meer gekeken wordt naar de context van dit advies van de profeet Mohammed…Het advies van een vooruitstrevend en visionair man in een primitieve samenleving.

De profeet stelde dat vrouwen gelijk zijn aan mannen voor God. Een revolutionaire gedachte in die tijd. Vrouwen werden op dat moment beschouwd als niet meer dan handelswaar bij de volken waar de Islam ontstond. Mannen behandelden en handelden in vrouwen alsof zij deel uitmaakten van de veestapel.

Mohammed kwam manmoedig op voor hun rechten: vrouwen waren gelijkwaardig aan mannen en moesten dus de gelegenheid krijgen zich vrij te bewegen binnen de samenleving.

Misschien kun je je voorstellen dat dat een wat abrupte verandering was…Vrije vrouwen werden gezien als verdwaald vee…vrouwen voelden zich daarom redelijk vogelvrij in hun nieuwe positie… Vandaar het welgemeende advies: bedek je lichaam en kleed je ingetogen, dat beschermt je beter tegen macho’s die het verhaal nog niet helemaal snappen. Dat voelde veiliger! Begrijpelijk!

We zijn nu ettelijke eeuwen verder en gelukkig is onze samenleving in zoverre wereldwijd geëvolueerd, dat onbedekte vrouwen niet meer gezien worden als weggelopen veestapel. In verreweg de meeste samenlevingen niet meer althans.

Het advies van de profeet is op veel plekken achterhaald. Ik heb zo het idee dat iemand van dat formaat begrijpt dat het advies zo langzamerhand een beetje in de wind geslagen kan worden.

En oh, uiteraard heb je het recht en de vrijheid om jouw  religieuze tradities te eren met bijvoorbeeld hijab of hoofddoek, maar ik kan me zo voorstellen dat je na al die eeuwen vol ontwikkeling volop een gelovige en gerespecteerde moslima kunt zijn, zonder dat je je hele lichaam verstopt onder een berg stof.

Work to Do

Oh, ik doe er zelf aan mee hoor. Zonder dat er een cent tegenover staat, coach ik een inburgerende dame bij het leren van de Nederlandse taal en maakte ik tot en met vandaag radio voor een lokale omroep zonder enige tegenprestatie. Daarnaast heb ik een betaalde baan en run ik een bedrijf. Maar ook dat zijn dingen die ik leuk vind om te doen, anders begon ik er niet eens aan.

Ik zou er onmiddellijk mee moeten stoppen, want ik doe mezelf ermee te kort. Met dat vrijwilligerswerk, bedoel ik.

Enkele van mijn beste kwaliteiten zet ik in, zonder dat dat een redelijke compensatie oplevert. Een fatsoenlijke vergoeding zou mij in staat stellen die tijd zonder zorgen te besteden en iemand anders niet het gevoel te geven van mijn goedertierenheid afhankelijk te zijn.

Nu moet ik betaald werk dat niet anders gepland kan worden vóór laten gaan ten koste van het taalcoachen. Een zakelijke afspraak is altijd belangrijker voor mij…Terwijl het voor de samenleving cruciaal kan zijn of iemand zich wel of niet de Nederlandse taal goed eigen maakt.

Vandaag gaat dit mechanisme ook ten koste van mijn grote passie: radio maken. Informatie en muziek boetseren tot iets wat heerlijk is om je bij te amuseren en op de hoogte te blijven.

Vandaag stop ik ermee, want ik heb het te druk met geld verdienen. Ik kan het me niet permitteren betaald werk aan mijn neus voorbij te laten gaan…

Voor werkgevers van vrijwilligers is de situatie ook niet ideaal: hoe kun je in vredesnaam een beroep doen op werkdiscipline en hoge kwaliteitseisen stellen als de mensen het werk als liefhebberij en zonder dat daar iets tegenover staat doen? Waarom zou je investeren in training en coaching van mensen die toch ieder moment weer kunnen vertrekken?

Het komt de samenleving gewoon niet ten goede. Niet aan de kant van de vrijwilliger, niet aan de kant van degene die gebruik maakt van de diensten van de vrijwilliger en in wezen ook niet voor de organisaties die al dan niet noodgedwongen gebruik maken van vrijwilligers.

Geld krijgen of geven voor iets maakt het voor alle partijen waardevol. In de nieuwe economie waar ik – geheel zonder vergoeding, maar wel in ieders belang haha –  aan werk, bestaat vrijwilligerswerk helemaal niet en is geld verdienen met iets waar je veel vreugde aan beleeft absoluut geen vuil zaakje meer!

 

Malle Babbe – Rob de Nijs

Gebogen over haar spiegelbeeld in de put borstelde ze haar dikke, rode lokken…Ze wist zelf niet of ze nou mooi of lelijk was. Wèl wist ze dat ze met hart en ziel van het goede leven hield: van plezier, van dansen, van lachen, lekker eten, heerlijk drinken. Ze genoot uitbundig van de muziek op harp en luit van de rondtrekkende artiesten die het stadje aan de  IJssel bezochten, maar meer nog van de violen van de zigeuners die ook af en toe de taveerne onveilig maakten.

Barbara had nooit genoeg van kussen en strelen en de warmte van een ander lichaam tegen zich aan. Het maakte haar blij. Ze hield van de weerbarstige mannengezichten die hun passie, wellust en tederheid probeerden te verbergen achter strengheid en rechtschapenheid. Ze hield van de hardheid van hun lichamen gecombineerd met de zachtheid achter hun blik. Ze maakte geen onderscheid: dieven, reizigers, soldaten, schepenen…

In haar eentje was ze opgegroeid bij haar lieve opa, de zwijgzame smid. Hij kon lezen en las haar de bijbel voor. Door de verhalen van opa had ze een innige liefde opgevat voor de man Jezus. Die hadden wat haar betrof niets te maken met de hel en verdoemenis die de dominee op zondag in de kerk predikte en die haar ongetwijfeld ooit te wachten stonden…Ze zou het wel weer niet helemaal goed begrijpen…

Als ze achteraan in de kerk stond te luisteren naar zijn donderpreken, glimlachte ze heimelijk. De dominee was ’s nachts bij haar in de gestolen uren net een klein jongetje, dat wegkroop in haar armen en haar schoot en met zijn ogen dicht zachtjes zoog aan haar weelderige borsten…

Kleine babyvoetjes, spelende en dansende kleuters, een huis vol gelach, leven en vreugde. Daar droomde ze van. Maar al waren de nachten nog zo betekenisvol geweest, overdag was er geen man in het stadje die haar daarna bloemen uit het veld bracht of zelfs maar groette…Zeker niet als hij vergezeld was van zijn vrouw of zijn vrienden.

Maar ze was niet gek. De oude vrouw Rijkers gaf haar een middeltje, nadat ze tot twee keer toe bij haar was geweest toen het al te laat was…Een nacht vol passie had ze dan verward met echte liefde…Op een dag was ze geld gaan vragen om haar passie voor genot te delen met de mannen in het stadje…Tot haar grote verbazing gaven ze haar dat grif…ach. best een goed leven voor zolang het duurde. Barbara had zich geschikt in haar lot…

Totdat…op een gewone doordeweekse avond in mei verscheen Robert in de taveerne. Robert…de bruinogige troubadour die die avond de sterren van de hemel zong…hij had haar meteen meegenomen die nacht…En de volgende ochtend, toen ze haar ogen opende, was hij er nog steeds…hij lag haar op zijn zij intens te bekijken en streelde zachtjes haar rode haar…Robert stelde geen voorwaarden en ving de droom in haar ogen op.  Zong speciaal voor haar geschreven liedjes…voor hen tweeën had hij een huisje gekocht aan de rand van het stadje…Elke dag bracht hij haar bloemen uit het veld!

Morgen was het zover…met een diepe zucht van tevredenheid hing ze haar mooie rok met linten klaar…het middeltje van vrouw Rijkers begroef ze zorgvuldig diep onder de hazelaar in haar tuin vol bloemen achter de oude smidse…

 

Kom terug…

Ze werkte en werkte maar door. Elke dag iets moois, iets leuks iets goeds neerzetten. Anderen tevreden houden, lopende zaken op gang houden…Eigenlijk nooit de waardering en de erkenning waarop ze hoopte…

En intussen leek alles om haar heen weg te vallen…

Haar moeder was er sinds een paar weken niet meer en als ze eerlijk was: er was wel een gat, maar eigenlijk niet eens een groot verschil ten opzichte van eerder. Eigenlijk leek haar vader dichterbij…hem bezocht ze regelmatig nog wel in aangename dromen…

Zelfs nog veel eerder dan haar moeder had haar favoriete popster volkomen onverwacht de geest gegeven en de laatste tijd leek het alsof de dood een speciale zeis had laten smeden voor de allerbeste popmuzikanten ter wereld.

Vandaag ging ook haar favoriete radiostation ter ziele…wéér opnieuw zoeken naar een stek die bij haar paste, terwijl ze daar zelf nooit om gevraagd had…

De tijd was te kort voor genoeg aandacht aan iedereen en altijd waren er meer dingen te doen dan dat ze tijd had om gewoon lekker te lezen, te wandelen en te dromen…

Het maakte haar bezorgd en steeds vaker vroeg ze zich af waarom ze eigenlijk zo intens werkte…Deed ze het niet vooral om haar emoties over al het verlies weg te stoppen?

Over niet al teveel jaren zou hun lieve kat Barbara definitief wegvallen…misschien zou ze ooit moeten leven met het verlies van de echtgenoot die haar door dik en dun bijstond…

Godzijdank was er altijd muziek. Er waren altijd liedjes die haar opbeurden en waardoor ze weer lol kreeg in waar ze mee bezig was. En dan was het leven weer mooi.

Dit is één van de vele…

Zonder muziek zou ze niet overeind blijven…

Raspberry Beret

Terwijl ik de video bij dit schrijfstukje opzoek, kom ik er achter dat ik het woordje ‘beret’ mijn leven lang al fout spel in het Engels, alsof het de oudhollandsche frambozenrode baret betreft…

Hahaha: She wasn’t too bright…but I can tell…the way she kissed me…she knew how to get her KX.

Hopelijk heb ik KX de afgelopen dik zeven jaar goed genoeg gekust, maar ik denk van niet…anders stond mijn vlinderhartje nu niet op het punt van breken: over een paar minuten begint de historische datum 8 oktober 2017 en daarna bestaat KX Radio niet meer, wat mij betreft.

Er is dan nog slechts een strakgeleid opleidingsinstituut in Hilversum dat onterecht meent zich deze geuzennaam te mogen aanmeten.

Toen ik KX leerde kennen (eind 2009 of zo) was het een m/v natte radioluisteraarsdroom die uitgekomen was

De allereerste keer dat ik inschakelde was één van de weinige keren dat ik zogenaamd ziek thuis was van mijn werk. Een gevalletje neus in de boter. Ik had de stationsnaam van horen zeggen. Via Twitter draaide de voor altijd onvervangbare Mark Reman de ene na de andere sappige suggestie die ik – vergezeld van een clubje bevlogen anderen – via Twitter aandroeg voor zijn verzoekalfabet. Het werd helemaal feest toen bloedbroeder fen Mr. KX Rob Stenders hemzelve aanschoof en mijn muzikale smaak prees. Een groter compliment was mij eerder in mijn leven niet toebedeeld.

Mijn ziel was onmiddellijk verkocht: toen ik eenmaal wist waar ik mijn KX vandaan moest halen, ben ik gebleven! Hier gold mijn stem. Hier werden mijn oren gehoord. Vrijheid om de liefde voor muziek te vieren. Voor mijn gevoel kan dat niet op een andere manier.

Intussen vond ik er bijvoorbeeld Henk Westbroek terug. Genoot van de rommelige, maar grotendeels geniale dj bunch die ervoor zorgde dat elke werkdag glorieus de zon verrees. Hoorde er Carice van Houten, Kluun, de beginnende muzikant Ed Stuijlaart en Lana Wolf. Ik ging een paar maanden vlinderig quoten voor Martin van Golen en raakte definitief verwikkeld in een gelukkige romance met één van de vele op KX presenterende Jeroenen.

Grote mannen waren er zichzelf, zoals Hans Hoogendoorn, Leo Blokhuis, Koop Geersing en Jan Donkers, maar ik hoorde er óók voor het allereerst talentvolle muziekradiovrouwen als Ingrid Perez, Femke van der Veen, Tamar Tieleman en Caroline Brouwer en bovendien een bijna bovenaardse versie van de gelauwerde Non Stop. Ik ergerde me met een glimlach aan het ongebreidelde machismo van Sander Hoogendoorn en Haagse Joostje. Dan heb ik het nog niet eens over bijvoorbeeld Herman Hoffman en Jeroen van de Beek. En de immer rebels gebleven Fred Siebelink als rock en rollend nevenopperhoofd.

Het was een veel te laat ontdekte oase van vrijheid die nu eens een keer géén fata morgana bleek te zijn, compleet met een mate van chaos die heerste maar niet overheerste. Het pure radiogevoel aan beide kanten Alles kon en bijna altijd en bij iedereen voelde je je méér dan welkom, zelfs als de overdreven interactieve luisteraar die ik was.

KX Radio heeft me behalve ontelbare gehonoreerde verzoeknummers, minstens zoveel opgepikte fantastische tracks uit verleden en heden en één passende echtgenoot héél véél opgeleverd!

Ik schreef, organiseerde en lobby’de de pickxnickx de realiteit in en het werden best mooie kxfeestjes met een overmaat aan bandjes, kwisjes en tequila. Ik zweerde lustig mee samen en mocht me gratis vrolijk inlaten met muzikaal toptalent en roemruchte radioruiters . Ik ging groepsgewijs op de bres voor radiovrouwen en vatte de moed op om zelf als overmoedige radioparia programma’s te gaan maken, zij het dan lokaal. Zelfs het magische schuiven heb ik me inmiddels ruim voldoende eigen gemaakt. Ik mocht mee brainstormen en schrijven voor illustere radio-items op KX. Definitieve winst is ook de warme vriendschap die ik ben gaan voelen voor prachtvent en eclectisch (helaas slechts tot en met ergens in 1984, wat is er in hemelsnaam gebeurd toen?) icoon Henk Peeters. De vroeger of later gesmede banden met collega-luisteraars zoals onder heel veel lieve anderen Anita Gielen, Anneke van Leeuwen, Kim Ossendorp, Sape Jan Westra en Ronald van der Schaft.

Om KX financieel te redden vloog begin 2011 de AVRO binnen als reddende engel des doods.

Een engel met louter nobele bedoelingen, maar dat was onmiskenbaar het moment dat de winter dreigde in te treden en langzaam maar zeker het hele kostbare vrije KX ten onder begon te gaan aan de duivelse neiging opgroeiend wild gras waarin je heerlijk kunt liggen, meedogenloos netjes kort te maaien.

Een teken van beschaving, kennelijk. Wat mij betreft niet de menselijke.

Nu ik hier zit te tikken luister ik naar de allerlaatste aflevering van Sven Down Under, de Aussie divisie van de mooiste internetzender ooit die vanaf morgenmiddag geschiedenis is, wat mij betreft.

Morgen trek ik mijn frambooskleurige petje over mijn ogen en doe ik net of ik niet moet huilen.