Oh, mijn verloren kinderen..Ik denk heus nog aan jullie. Hoe zouden jullie eruit gezien hebben? Vast heel mooi! Jullie zouden nu misschien  al ruimschoots volwassen zijn. Jullie zouden mij zo lief geweest zijn!

Maar ik achtte mezelf toen niet sterk genoeg…Jullie vader – die jullie overigens wel graag wilde – was een junk. Ik was een puppy van 19, stond onzeker en onstabiel in het leven…Vergeef het mij, mijn grote schatten!

Het blijft je hele leven knagen als je kiest voor abortus.

Nee, ik ben er absoluut niet tegen als een vrouw kiest voor het afbreken van een zwangerschap! Iedereen heeft haar eigen reden. En ik veracht meningen en overtuiging die hel en verdoemenis verkondigen bij ingangen van abortusklinieken!

Maar zou het niet mooi zijn als het minder precair was, allemaal. Zou het niet mooi zijn als we veel makkelijker op jonge leeftijd zwangerschappen konden voldragen en kinderen ter wereld brengen, zonder al teveel maatschappelijke consequenties? Zonder dat we er alleen voor zouden staan als moeder of als jonge ouders die ook nog zoveel andere zaken willen ontdekken in het leven?

Wordt het geen tijd dat een kind op de wereld zetten niet langer studie of werk in de weg zou staan? Wat als ouders naar believen bij hun kinderen zouden kunnen zijn, maar dat ze niet alleen maar met z’n tweeën de verantwoordelijkheid zouden dragen? Dat er een gemeenschap, een uitgebreidere familie zou zijn die mee zouden doen met verzorgen, onderwijs en opvoeding? Zou dat niet een taak zijn waar veel ouderen voor zouden voelen?

Zouden we niet een wereld scheppen met veel minder van die altijd pijnlijke zwangerschapsafbrekingen? Met vaders die er minder gauw tussenuit zouden knijpen, omdat ze de verantwoordelijkheid voor een kind beter aandurven in een dergelijke setting? Met minder overspannen ouders? Met veel evenwichtiger ondersteunde kinderen die genoeg aandacht en opvang krijgen?

Ik weet het, ik ben een dromer. Maar ik ben het dromen verplicht aan mijn verloren schatten. Denk er eens over na!