Big sister Kamala zei het met opgeheven hoofd na haar nederlaag: in donkere tijden kun je steeds meer sterren zien stralen. Laten we dat doen, vrouwen. Want wij zijn de mensen die zich nog vaak in het donker verschuilen. Kom eruit!

Het is echt zo. Er wordt – volgens mij onomkeerbaar – meer respect gevormd tussen vrouwen. Oh werkelijk, in het verleden bestonden altijd al vriendschappen en liefde tussen vrouwen onderling natuurlijk; dat zal nooit veranderen. Maar vroeger was het wèl héél vaak onmiskenbaar zo dat vrouwen elkaar op feest- en werkvloeren en waar al niet in de maatschappij elkaar de tent uit vochten. Er kon er maar ééntje schitteren…dat was de vreemde, maar wel verklaarbare misvatting die heerste. Je had al zo hard voor je plekje in de maatschappij moeten vechten en tien keer zo hard gewerkt om daar te komen. Wat als die ander voor jou in de plaats kwam? Afgunst en nijdige jaloezie. Rücksichtlos neerkijken op je concurrente. Mannen gniffelden en zagen kans om te verdelen en te heersen. Maar dát verandert nu!

Er wordt er niet meer standaard afgevallen, beconcurreerd en afgekat. Er groeit begrip, tolerantie, consensus, respect. Je merkt het aan gesprekken en interactie tussen vrouwen op straat, in de media, op het werk. Het idee dat we allemaal samen kunnen schitteren heeft postgevat. En oh, als je dat voelt, dan merk je dat onze kracht gaat stromen, ons vuur gaat branden! En nee, we hoeven dan beslist niet dat rare mannelijke karikatuur te imiteren. (Dat hoeven mannen ook niet, trouwens.)

We kijken verder. Zien de zachtheid van mannen, hoewel nog vaak onbeholpen. Zien nieuwe vormen van identiteit naadt man en vrouw opdoemen en nemen de kans waar om onze menselijkheid te laten prevaleren. We pakken de gelegenheid op het hoogste podium te klimmen, zonder naar beneden te schoppen.

Het is nog geen algemeenheid, maar er zijn vrouwen die het zich ook permitteren openlijk dik, luidruchtig, gemakzuchtig en lelijk te zijn in de wetenschap dat hun waarde nooit aan hun lichaam kan worden afgemeten.

Het is zover dames, we worden samen eindelijk echt volwassen. En het is kei- en keihard nodig dat we er nu zijn. Niet beter, niet slechter dan wie dan ook, maar ons stralende zelf. We trekken de boel in evenwicht. We maken de wereld compleet. Samen met ieder ander die zichzelf als mens identificeert.