Dokter wie?

Een waarzegster in een levendig stukje China Town in de 51ste eeuw blijkt een dame met gitzwarte, magische bedoelingen. Hoogstwaarschijnlijk ingegeven door een kwaadwillende grootmacht. Donna Noble wordt er hypnotisch gedwongen tot een – op het eerste gezicht onbeduidend lijkende – veranderde keuze in haar persoonlijke verleden in de 21ste eeuw. Deze wijziging in de geschiedenis leidt tot een dreigend, definitief einde van het universum. Uiteindelijk weet Donna het zelf op te lossen. Zij – een onbeduidende uitzendkracht  – blijkt de allerbelangrijkste schakel voor het behoud van het hele universum.

Een onwaarschijnlijke scene in deze toch wel wat onbeholpen vormgegeven science fiction serie. Laat je daardoor niet ontmoedigen. Op dit moment verslinden mijn vriend en ik de in de jaren 00 gemaakte series via een abonnement op Netflix. Ja, ook wij binge-watchen wat af…We lachen vooral om de meer en minder angstaanjagende wezens die langskomen in het verhaal.

Wat boeit en intrigeert in de serie zijn de achterliggende gedachten. Tijdheer Dr. Who is niet gebonden is aan een lichaam, zelfs niet aan ruimte of tijd. Niet dood te krijgen. Altijd alert, altijd respectvol, ook naar de individuen die uit zijn op dood en verderf. Altijd gericht op vrijheid en behoud van het leven. Zichzelf nooit op een voetstuk plaatsend. Liefde blijft niet beperkt tot één persoon, wat er niet toe leidt dat iemand inwisselbaar is…Verbondenheid blijft altijd in stand, zelfs dwars door tijd en onmetelijke afstanden heen…Intelligentie is handig, maar het voelende hart – de Dokter heeft er zelfs twee van – blijft de leiding hebben…

Voor mij vertegenwoordigt het personage Dr. Who het goddelijke in het universum (of zo je wilt universa als het concept parallelle werelden je aanspreekt).

De belangrijkste rollen naast de Doctor zijn altijd voor vrouwen. Gewone vrouwen. Weliswaar mooi, maar alledaags. Met verantwoordelijkheden, gezinnen, scheidingen, problemen, tekortkomingen, onzekerheden. Vrouwen van alle tijden, met verschillende culturele achtergronden. Vrouwen op leeftijd ook. Vrouwen die in het maatschappelijk leven mislukt lijken te zijn, naast zakenvrouwen, wetenschappers en politici. De Doctor inspireert ze en tilt hun bestaan op. De vrouwen worden doordrongen van hun eigen waarde als ze eenmaal aan boord van de Tardis geweest zijn en hun leven is nooit meer hetzelfde. (Hoewel het in een enkel geval nodig is om ze terug te brengen naar vergetelheid, omdat het dagelijkse leven op aarde anders niet meer past bij hun ‘state of mind’.)

Onderlinge rivaliteit tussen de vrouwen steekt soms even de kop op, maar is totaal niet meer relevant naar gelang het verhaal vordert, samen met het kosmisch bewustzijn…

Een welkome egoboost voor de eeuwenlang onterecht als zwakke geslacht aangeduide helft van de mensheid.

Verdeel en heers werkt niet. Wezens die superioriteit claimen en wraak zoeken zijn in wezen eenzaam en zielig. Samenwerken leidt niet alleen tot overleven, maar ook tot ontwikkelen. Individuele keuzes van een mens dat machteloos lijkt, maken een wereld van verschil.

Zoek je troost en nieuwe moed in een wereld waar het niet goed mee lijkt te gaan, kijk dan naar Dr. Who.

 

 

 

Ogen dicht

Ze voelde iemand ademen dicht achter haar… in haar oor fluisterde zijn onmiskenbare
stem de doorslaggevende code: kleurrijk insect dat ze als bijnaam gebruikte op
internet. De eigenaar herkende haar en zij beviel hem. Ze sloot haar ogen en
liet zich sprakeloos meevoeren door het stemgeluid dat haar obsessie was. Doel bereikt.

Peinzend stond ze voor de grote kaptafelspiegel naar haar zevenenveertigjarige lichaam met ruim tien kilo overgewicht te staren. Viel hier iets van te maken vóórdat het popconcertseizoen in de stadszalen aanbrak? Het moest. Dit werd haar laatste onbezonnen erotische avontuur.

Hoogstwaarschijnlijk.

Ze wilde alleen hem daarvoor. De door haar zo bewonderde radioman.

Ze kende foto’s, maar had hem nooit ontmoet. Het visuele aspect boeide haar nauwelijks.

Ze wilde zijn warme lichaam voelen als ze met haar ogen dicht naar zijn ongefilterde stem luisterde. Eén nacht.

Vorsend keek hij toe – prinsheerlijk achterover op het zachte hotelbed – hoe ze daar verlegen en blozend van opwinding stond in haar gewaagde lichtpaarse lingerie.
Hij leek door te hebben dat elk verzoek uit zijn mond een traktatie was die ze herkauwde
door hem tergend langzaam zijn zin te geven. Ze zweeg en zou dat blijven doen
die nacht. Hij mocht praten. “Op internet ben je niet zo zwijgzaam, schoonheid. Daar klets jij misschien wel teveel.”
Ineens leek hem een licht op te gaan. “Ik weet precies wat jij wilt.” Hij stond
resoluut op en pakte zonder aarzeling één van de kanten kousen die ze gedragen
had en bond hem voor haar ogen. Hij streelde haar haren, een moment zwijgend.

Ooit was haar lichaam op een kwetsbare en persoonlijke manier werkelijk erg mooi, tot een uitputtende relatie haar uiterlijke schoonheid bijna gebroken had. Ze had gemerkt dat het een stuk lastiger geworden was deze opnieuw op te bouwen. Ze werd ouder. Maar ze was niet dood! Als ze een kleine zeemeermin was, zou ze nu onmiddellijk naar de heks gezwommen zijn om tegen elke voorwaarde haar plompe vissenstaart in te ruilen voor elegante benen.

De eerste stap was doodsimpel: een kaartje voor een eenmalig concert van een band die hij regelmatig aanprees in zijn radioshows.

Een niet te versmaden nieuwe soulformatie¸op weg naar bekendheid. De zaal. Klein, maar ook groot genoeg voor haar snode plan. Ze boekte een hotelkamer vlak in de buurt als veilig heenkomen, al was het ­alleen om eenzaam uit te huilen na een grote teleurstelling.

De volgende een bijna onmogelijke opgave: heilig geloven en waarmaken dat ze nog de kunst verstond haar zuivere, avontuurlijke en kleurrijke innerlijk te tonen via haar buitenkant.

Muziek was haar ultieme kans. Hun voorkeuren sloten naadloos aan. Lang leve het sociale medium dat ongebreidelde communicatiekanalen voor luisteraars bracht. En muziek, muziek waarvan ze hield was haar levenslijn. Ook de zijne. Exact dezelfde intensiteit. Hij had pas gemerkt dat haar belangstelling iets te uitgesproken was, voelde ze. Misschien was het te laat. Maar als ze expres foute antwoorden op quizvraagjes gaf, pikte ze zijn teleurstelling en irritatie feilloos op uit zijn woorden….ha! Ze raakte hem ergens.

Het plan zou slagen als ze zich volledig inzette en haar strategie volhield. Allergisch als hij bleek voor stalking, mocht hij haar niet aanzien voor de dj-groupie die ze welbeschouwd wel was. Het was belangrijk dat hij op haar zou afkomen.

Ze herkende haar geest in zijn woorden. Fanatiek. Humeurig. Betweterig. Weerbarstig.

Prikkelbaar. Absurde humor. Gevoelig. Gepassioneerd. Eigengereid, koppig, op het irritante af. Bij tijd en wijle briljant. Zijn stem en zijn woorden openden al vele jaren niet alleen haar hart…

Dat had hij goed geraden. Blind in zijn bijzijn was het summum. ”Je lijkt er totaal niets op tegen te hebben als ik het even uitgebreid ga hebben over wat zich hieronder bevindt…” Onverwacht bekwaam vond hij de voorzijdesluiting van haar beha. “Hm, kleine afwijking hier…behoedzaam trok hij haar linkertepel, die zich doorgaans wil verbergen uit zijn schuilplaats..Fier stonden de kleine knopjes op haar kleine, stevige borsten. “oké, oké…daar zijn ze dan” Hij schraapte zijn keel, de schorheid waar ze zo van hield “heel mooi”. Haar opwinding bleef groeien terwijl hij hees en geil welbespraakt toelichtte wat zijn bevindingen waren en haar lichaam voorzichtig onthulde. Hij schonk haar persoonlijk zijn talent vannacht.

Wonderwel vorderde haar plan. Het leek alsof alles meewerkte. Vriendinnen rieden precies de juiste, effectieve voedingssupplementen aan en haar lichaam slonk in sneltreintempo. Haar tandarts maakte een perfect implantaat in haar gehavende gebit. Sport, ascese, afzien. Haar muziekcollectie en stil genieten van radio-uitzendingen hielden haar discipline overeind op zwakke momenten.

De dag van het concert brak aan. Ze bedacht die ochtend dat het hele plan onzinnig en dwaas was.. Ze ging gewoon genieten van een magisch concert. Na het magere voorprogramma bezocht ze de toiletruimte en knipoogde tevreden naar haar spiegelbeeld. Het optreden werd weergaloos…Ze danste: beheerst maar zonder voorbehoud. Ze draaide zich om, want ze besloot zich na maanden onthouding een glas vuurwater te permitteren. De oplichtende bruine ogen en de sensuele mond die verrast een geanimeerd gesprek onderbrak, kwamen schokkend bekend voor…

Hij bleef praten alsof ze het eerder zo hadden afgesproken. Sprak verbazing uit over het verschijnsel van vrouwen zoals zij die hem belaagden. Over radiowerk en wisselende roem. Muziekverslaving. Over hoe haar geschreven woorden opgevallen waren…een voelbare connectie. Prikkelende zinnen, terwijl zijn handen zorgzaam en kundig verwarmden, streelden, zijn handen de weg vrijmaakten. Zij ademde diep. Haar blinde lichaam miste even zijn vingers.

Word Up weerklonk. Blijkbaar had hij haar laptop en passende tracks gevonden. Ze beloonde zijn inventiviteit door op haar knieën dankbaar haar zwijgzame mond en tong in te zetten. Later begeleidde LL Cool J zijn entree in haar blinde lichaam. Zijn woorden bleven komen.
Marvin Gaye luisterde een radiostilte op; onverwacht zoet en teder waren hun kussen,
waarna hij zijn weg vond, ritmisch dieper in haar. Hun ziel. Voor één nacht.

Ze werd wakker. Alleen. In een zwijgzame hotelkamer. Eenzaamheid besprong haar. Kort. Ze ontdekte de witte roos op het kussen naast haar, omwonden met een zwarte zijden kous.

Ze zou altijd luisteren. Glimlachend en met haar ogen dicht.

Neen!

Neen! Het is de ouderwetsche schrijfwijze van de ultieme ontkenning in het Nederlands – waarvan  Drs. P. zich hardnekkig blijft bedienen (èn natuurlijk de titel van een zeer grappig liedje van LeLe, also known as Faberyayo, één van de mannen die trots maakt op de Jeugd van Tegenwoordig. ) En dus NIET de nieuwe naam van onze eigen Nijmeegse omroep, die je natuurlijk uitspreekt als “en-1”!

Natuurlijk moesten lief en ik wel éven een minuut of vijf onbedaarlijk dubbel liggen van het lachen om de onbedoelde associatie met luidkeels “Neen!!!!” roepen.

Dat was snel afgelopen hoor, want ook wij ervaren dat RTV NijmegeN1 in 2013 echt niet meer past bij de enige echte stadsomroep die de historische keizerstad rijk is. Lief en ik konden ook ècht niets beters verzinnen, trouwens! We waren onmiddellijk en definitief òm op het moment  we het vers ontworpen logo voor het eerst aanschouwden. Rood, rond, fris, helder, onontkoombaar aanwezig en bijna overal in te passen!

N1 bekt trouwens wel! Kort en krachtig! Zeker als je dichtbij het vuur staat en merkt dat N1 bijna overkookt wegens onstuitbaar groeiend élan en talent, voelt N1 gewoon goed! Het is ook allang niet meer alleen lokale TV en radio waarbij je je thuisvoelt, maar óók facebook, twitter en een website die Nijmeegs’ volk, burgerij en buitenlui interactief en toegankelijk betrekt bij alles wat speelt in en rond Nijmegen.

Met N1 opent zich het hart van de stad pas echt omdat er een verbindende factor is voor alles wat zich in onze prachtige Zuidgelderse stad afspeelt….

Draaf ik door?

Ja, sorry hoor! Ik mag daar nu eenmaal radio mee maken! Bij N1! Lust en leven!

Elke zondagmorgen komen John Coppens  en ik d’r daarom zonder tegenzin extra vroeg uut om in de stadsstudio een gast te ontvangen die zijn of haar verhaal vertelt dat altijd een grote connectie heeft met Nijmegen. Laid back kroegsfeertje op de zondagochtend. Vaak schitterende gesprekken!

Radio compleet mèt Nijmeegse prijzenquiz en tips en ideeën om de dag in of in de buurt van de stad op een  aangename of op zijn minst interessante manier door te brengen …. Ondertussen een gestaag toenemende club Nijmegenaren aan de andere kant van de zender! Wij zijn er trots op, want daar doen we het allemaal voor!

Het mooie is: N1 gaat vanaf oktober elke doordeweekse dag levende radio brengen! Lekkere muziek bij alles wat je doet. Mèt presentatie en informatie om je te vermaken en bij te houden wat er in de stad èn verder weg allemaal speelt. Een voorproefje van hoe dat voelt bij N1 kregen we de laatste maanden ’s middags al bij Rob in de Leeuwenkuil. Ik zet ‘em ervoor aan hoor! Meepraten doe je via het luisterende oor in alle digitale kanalen….

Draaf ik nu ten tweeden male door???

Nogmaals nederige excuses…maar radio maken bij N1 is nu eenmaal verslavend…zelfs zo erg dat de collega’s in mijn reguliere werkkring weleens klagen als ik tussendoor een héél klein beetje radioproductiewerk combineer…

Eentje had de gore moed te suggereren dan maar stoppen met radio maken bij N1….Hierop past slechts één antwoord: “Neen!!!”

Olga van Kampen is radiopresentator bij N1. Samen met John Coppens verzorgt zij elke zondagochtend van 10 tot 12 Kom d’r Uut op N1.

VerdWAALd

Waarom doe ik dit eigenlijk?

Mensen met wie ik al tijden geleden afspraken vastlegde voor deze zaterdag, hebben op resolute toon te horen gekregen dat ik dit weekend bij nader inzien geen tijd voor ze heb… Belangrijker dan mijn vrienden ontmoeten, is het volgende: de communicatie via sociale media verzorgen bij de live uitzendingen van Nijmegen1 tijdens het invaren van de allernieuwste verbinding over de Waal. De elegante draaiing van De Oversteek. Ze vragen zich vast af of ik misschien weer een beetje verdWAALd ben 😉

Bijna een hele dag in mijn nachtplunje achter het via wifi met de wereld verbonden laptopje. Radio aan. TV aan. Alle antennes uitgestoken. E-mail. Tweetdeck helemaal open. Gisteravond al veel klaargezet op de tijdlijn van Facebook en in de tweetplanning. Een lijntje gelegd om foto’s binnen te krijgen vanaf de uitzendplek.

Voor Nijmegen1! Het mooie, geïnspireerde, ambitieuze kluppie waar ik samen met John radio mag maken. De hele dag zijn we live via alle media, ook de sociale kanalen dus. Mooie uitdaging. Dat wel!

Aspirant-kijkers en luisteraars wachten uren vanaf het starten van de operatie tot aan het moment dat de uitzendingen beginnen om 10 uur. Ik beeld me in dat ik via de Twitter en Facebookaccounts heb gezorgd dat velen de kanalen op scherp hebben staan tot dat moment aanbreekt…

Dan…ongezond stressvol na een intensieve werkweek van teveel uurtjes bovenop de officiële 40: bijna een uur live TV zonder noemenswaardig geluid. Oei. Het lijkt erop dat  mensen inderdaad op scherp stonden…de verwachtingsvolle tweets veranderen in pittig commentaar…een negatieve stemming ontstaat…sussen…antwoorden…positief blijven…afleiden…

Gelukkig loopt de radio vanaf de eerste seconde als een trein. Opwekkende muziekkeuze, afgewisseld met snelle, actuele informatie, achtergronden, interviews en reportages.

Ruim vóór 12 uur is ook de TV er helemaal bij. We halen de schade met reuzenstappen in. Kritische stemmen verstommen. De sfeer groeit weer de goede kant op…Foto’s in mijn mailbox…mooie koppelingen ontstaan tussen wat live op tv en radio gebeurt en wat Twitter en Facebook meldt…foto’s, achtergrondverhalen bij het nieuws

Nijmegenaren genieten en de rest van Nederland gaat erin mee…foto’s en films worden volop gedeeld op de Nijmegen1 accounts. Achter mijn laptopje ontstaat een kleurige bubbel, een ragfijne flow. Informatie oppikken, vormgeven, bijslijpen, posten, doorsturen, koppelen. Heerlijk. Hoe zoet kan het leven aanvoelen als je even spin in een regenboogweb vol diverse communicatie mag zijn!

Social media chef Anne-Marie neemt de klus later op de dag opgewekt over en maakt geweldige foto-reportages van onze crews ter plekke voor facebook.

De dag verloopt in positieve spiraalvorm. Hier en daar nog een kritische noot. Uiteindelijk grote voldoening bij alle live radio- en tv-collega’s, hoofdredacteur, plaatselijke politici en leiding van de brugoperatie. Bij mij ook! Het is allemaal goedgekomen: prachtig teamwerk bij radio èn TV èn social mediakanalen van Nijmegen1! Maar ik ben doodvermoeid…beetje veel allemaal…Waarom doe ik dit in Godsnaam…?

Ooit geboren in een randje Druten tegen de dijk aan…Elke avond in slaap vallen bij het zachte geronk van de boten… Het geluid van de veiligheid. Ingebed tussen de rivieren. Tientallen kilometers in de omtrek geen brug te bekennen. Met de pont naar de overkant. Of met de bus naar De Stad. Een veilige thuis vol inspiratie, maar te klein en te besloten voor mij.

Een nieuwe brug is een gebeurtenis. Biedt nieuwe kansen en avonturen. De bruggen in Tiel en Ewijk ontstonden waar ik bij was…ik stak ze schielijk over en trok de wijde wereld in als achttienjarige allesweter.

Decennialang niet echt gedijd in rivierloze, dorre steden en streken… Na moeizame omzwervingen terug thuis, beschermd door drukbevaren rivieren…Als laatbloeier in bloei. Gelukkig, actief, creatief, eindelijk. Veilig en tegelijk net opnieuw bevrijd door een gloednieuwe brug over die koninklijke, diepe, brede Waal…

Precies. Daarom dus…