The Morning Papers

Prince_Morning

Zaterdag. De ochtendkrant. Over alles wat ik lees heb ik een mening. Overal zie ik nieuwe invalshoeken en ongeschreven verhalen. Vermoeiend wel. Een klein gedeelte van mijn commentaar sluis ik door naar Twitter. Ik zou een briljante persmuskiet geworden zijn. Dat weet ik nu zeker.

Het is begin jaren 80. Vanuit een benepen Gelders dorp word ik de wereld in geslingerd met een riante studiebeurs na een maximum van vijf gulden zakgeld per week.

Academie voor de journalistiek in Tilburg.

Ben ik er klaar voor? Nee.

Ik durf niet eens een wildvreemde op te bellen. In mijn blauwdruk zit verweven dat de afwas altijd belangrijker is dan werkloos de krant lezen. Mijn ouders en mijn hele familie hebben echt totaal geen idee van wat het vak journalist inhoudt.

Schrijven en nadenken. Ja. Dat kan ik wel.

De rest? Groener heb je ze bijna niet. In combinatie met avontuurlijke eigenzinnigheid, een goedhartige inborst, een levendige fantasie, jeugd, een onbedwingbare seksuele nieuwsgierigheid, een totaal onadequate opvoeding, ontluikend vrouwzijn en totaal misleidende brave uitstraling is dat levensgevaarlijk.

Hoe moet ik in godsnaam mezelf deugdzaam èn authentiek ontwikkelen binnen dat kader?

Mijn gezonde havoliefde verlaat ik. Letterlijk en figuurlijk in Extase feestend en dansend het eerste Tilburgse studiejaar door. Drie weken serieus achter de schrijftafel en glorieus pen ik me door de propedeuse.

Uit mijn boerenachtergrond stamt de paplepel die er bij de vrouwelijke leden standaard ingegoten wordt: zonder partner stel je niks voor.

Vóór het tweede studiejaar begint is een knappe dertiger ingetrokken op mijn studentenkamer. Hij blijkt verslaafd een heroïne.

Ik besluit hem te redden met mijn liefde. Zoals iedere jongvolwassene heb ik behoefte aan heldendom.

Er is geen geld voor eten, laat staan voor de pil die ik zelf moet voorschieten.

Ik word zwanger en besluit ervoor te gaan. Hij ook. Tot dat iemand mij ervan overtuigt dat abortus een betere optie is. Ik geef mezelf niet eens de ruimte om na te denken over het moederschap.

Deze geschiedenis herhaalt zich een paar keer. Goedmaken, beloften, zwanger, ellende. Een natuurdrift drijft mij, niet mijn gezonde verstand.

Mijn ouders besluiten dramatisch in te grijpen op een moment dat ik zelf allang besloten heb dat er een eind moet komen. Het voelt als verraad aan mezelf. Er wordt van mij verwacht dat ik me schaam en schuldig voel. De schuld en schaamte zit als een kankergen in mijn systeem.Dat is funest voor talent dat zich nog moet ontwikkelen.

Maar. Ik herpak mezelf en  blaas mijn studie nieuw leven in. Tijdens mijn stage verschans ik mezelf in een relatie met een journalist bij die krant. Hij is beschermend. Een lieve broerzussituatie. De stage is succesvol – ja! mijn bloed stroomt bij schrijvende pers – en ik werk richting afstuderen. Alles gaat goed. Wonder boven wonder.

Iedereen blij.

Maar het is veel teveel geweest. De verschansing past niet bij mij, een broerzusrelatie ook niet. Ik heb niets verwerkt en doe alleen maar mijn best de omgeving gerust te stellen.

Tijdens het afstuderen – dat ik zelfs gedeeltelijk haal – word ik verliefd en stort ik me in allerlei onveiligheid. Halsoverkop verhuis ik naar Amsterdam. De relatie mislukt, wordt een obsessie en ik draai ernstig door.

Schaamte en schuldgevoel zijn nu compleet. Totaal geen oog voor de kracht die ik óók heb laten zien in al mijn adolescente onevenwichtigheid.

Zonder vertrouwen pak ik mijn afstuderen weer op. Er is geen backup. Niemand die echt met mij praat of begrijpt waar ik mee bezig ben. Ik ben ook nog herstellend van de pillen en de opname. Eigenlijk durft niemand mij te benaderen. Het voelt loodzwaar. Als definitief weggezet. Gek, onbruikbaar.

De wijze mentor die me herinnert aan mijn talenten en unieke mogelijkheden werkt niet op de AvdJ. Misschien sta ik zelf niet open voor dat gesprek.

Ik besluit te gaan werken in baantjes. Voor de regelmaat. Om te overleven.

Oh ja. Ik maak een soort van carrière. In dingen waar ik eigenlijk minder goed in ben. Verder sluit ik me vooral af van de echte wereld.

Later meld ik me in bange dapperheid aan voor de deeltijdstudie. Ik krijg niet eens antwoord op mijn serieuze aanmelding.

Ach ja. Nu, na mijn 50ste begin ik serieus evenwichtig en zeer zelfbewust te worden. Zelfs in de liefde.

Uiteraard ben ik niet rechtstreeks uitgenodigd voor de reünie van de AvdJ begin volgend jaar.

Een vriendin en oud-studiegenoot vraagt of ik meega.

Nou nee.

Schrijven doe ik toch wel. Nadenken ook.

Watch me!

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s