What have I done for her lately?

Jjwhydfml

Wij zitten er niet lekker in sinds het 2016 is.

Mijn lief heeft een netvlies dat in de eerste week van het nieuwe jaar voor de tweede keer gescheurd is, zodat we ons relatiejubileum in het ziekenhuis doorbrachten. Gisteren beleefden we het meest afschuwelijke etentje ooit tijdens een avond die een feestje had moeten worden.

Kleine ongemakken, zo blijkt.

Want vanmorgen belde een – overigens uitgesproken aardige en warmhartige – politieagent met de klap op de vuurpijl: de mededeling dat Janette overleden is.

Janette is de vriendin naast wie ik twee Nijmeegse 4daagses heb uitgelopen. Zij liep 50 kilometer op haar sloffen. Bij mij zat er niet meer dan 40 in. De keren dat ik van de partij was, was zij zonder al teveel gedoe solidair en meldde zich aan voor de vrouwenafstand, die voor haar eigenlijk geen uitdaging was…

Ze was er echt voor mij in zware tijden. Toen ik borstkanker had. In de tijd dat het hele leven me tijdelijk veel te zwaar werd.

Janette heeft het mooiste cadeau dat ik ooit van een vriendin gekregen heb bij mij thuis laten bezorgen, namelijk een uitgebreid verzorgingspakket van een erg favoriet merk. Zomaar. Wat voelde ik me verwend!

Ze kwam op alle verjaardagen. Ze hielp schilderen bij verhuizingen.

We gniffelden altijd als mensen vroegen hoe we elkaar eigenlijk kenden. Zij was immers negen jaar jonger dan ik…

We vroegen ons af of we de waarheid konden vertellen.

We kenden elkaar omdat we het beoogde vrouwelijke gedeelte van een driepersoons interactie waren, die een gemeenschappelijke minnaar erg graag wilde.

Het trio is er nooit van gekomen, onze vriendschap wel. Toen hij voortijdig in slaap was gevallen, dronken wij thee en wisselen telefoonnummers uit…

Ik herinner me graag haar prachtige handen. Haar fijngevoelige zachtheid. Haar innerlijke beschaving.

Maar veel dingen begreep ik totaal niet.

Steeds opnieuw dramatische, intense, hartverscheurende, hopeloze affaires met mannen die er niet echt voor haar konden zijn.

Een piepklein, te duur koopflatje met daarin teveel spullen en teveel katten.

Ondanks dat alles een kinderwens die per se via kunstmatige wegen gerealiseerd moest worden. En die maar niet van de grond kwam.

Een aangehouden studie die nooit afkwam.

Werk dat haar kwijt wilde en slecht behandelde, maar waaraan ze zelf onverdroten loyaal bleef.

Een uitkeringsinstantie die haar een jaar liet wachten op een uitkering.

Janette vervuilde langzaam in haar woning en ze liet mij niet helpen. Toen probeerde ik dat nog wel.

Toen ik haar die mogelijkheid kon bieden heb ik haar bijvoorbeeld gevraagd bij mij in te trekken om een nieuwe start te maken.

Dat wilde ze niet.

Vanaf een bepaald moment verscheen Janette niet meer op tijd om haar startbewijs bij de 4daagse op te halen.

Moest ik vaak uren wachten op haar komst als we een afspraak hadden.

Ze belde soms dronken op. Boos.

Janette verweet mij eens dat ik kerstmis alleen wilde vieren. Het leek haar niet goed voor mij, zei ze.

Ik realiseer me nu pas dat zij mij op die momenten gewoon nodig had. Dat er op die momenten een gaatje zat in haar harnas waar ik even doorheen kon.

En ik prikte daar niet doorheen. Domweg veel te druk met mijn eigen geluk…

Ze opende haar deur niet meer als ik aanbelde. Reageerde niet op geschreven berichten.

Ik heb haar toen ze eens kort reageerde, beloofd nog eens een uitgebreide papieren brief te schrijven. Die belofte ben ik niet nagekomen.

Wat was ik voor een vriendin? Ik had toch méér moeite kunnen doen? Actie kunnen ondernemen? Mensen aanspreken over de situatie?

Ik heb het allemaal verzuimd.

En oh nee, ik ben te wijs geworden om me door schuldgevoel te laten verlammen. In haar hart wist ze dat ze heus altijd welkom was bij mij.

Maar wat heb ik daadwerkelijk gedáán???

Ze is uiteindelijk helemaal alleen weggegaan van deze wereld. Ze was sterk verwaarloosd, depressief en gestresst en haar hart trok het ineens niet meer.

Ze is klaar hier en ik vertrouw erop dat ze het goed heeft daar.

Het enige dat mij nu rest is meewerken aan een mooi afscheid van een moeilijk aards bestaan.

Dat is het laatste wat ik kan doen!

Vergeef me, Janette.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s